ازجنس تـــنهایی
راه تو را که گم می کنم
انگار سالهاست
هیچ پرنده ای
حوالی دلم پرواز نکرده است
آخر راه تو را
با آمدن گنجشکها نشانه کرده ام
***
سه نقطه می گذاری و
باقی قصه با خودم
کاش کمی انصاف داشتی ومی دانستی
هیچگاه نو یسنده ی خوبی نبودم.!
*بازهم فال حافظ و حکایت بیقراری من
به نیت –شاید آمدنت-
و اینبار:
از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند.!
وقتی حواست جای دیگه ای باشه و کلمات امانِت ندن..هیچ رقمه نمی تونی تمرکز کنی و بخونی اونم برای امتحانی که _ شاید خیلیم مهم نباشه_ چند تا شعر ناقلا که گوشه ی ذهنم عجیب همهمه راه انداخته بودن تا اساسی تمرکز رو از من صلب کنن...
این روزها تداعی خاطرات شیرین و گسی ِ که مرور بعضی شون عجیب خوشحالم می کنه و بعضی دیگشون حس و حال و عجیبی رو به وجود میاره...مثل دلتنگی غروبای جمعه که ... گاهی تکرار بعضی چیزها خیلیم شیرینه و دلچسب ..مثل تکرار باران نامت بر سر لحظه های کویری ِ من... مهربان همیشه
* نمی شه از کسی که روش یه جور دیگه حساب می کنی ..ناراحت بشی؟...آهای می شنوی ازت دلگیرم...!! کجایی که بشنوی.. :) :)
* ممنونم از دختر آفـتاب که همیشه همراه خط نوشنه های من اینجاست ..مرسی سمیه ی خوبم 
فریادت می کنم
از زمزمه ی خیس باران
تا تنهایی شبنمی آغشته به خواب گلبرگها
از آواز داوودی ها
تا سمفونی گنجشکها بر بالا بلند کاجی تنها
در امتداد خیابانی بی عابر
ادامه مطلب
کنار خستگی هایم
به گاه و بیگاه عقربه ها نگاه می کنم
لختی بایست
تا نفسی تازه کنم
کاش
کمی ستاره
توی مشتم می گذاشتی
تا راه را گم نکنم ...
+ گـــــاهی آنقدر خوب می شوی
که در دلم جا نمی شوی..!!
***
شانه می زند نسیم
پریشانی خاطرم را
دروازه های صبح باز می شود
ومن
در حیاط خلوت پاییز و آفتاب
به رسم عشق بازی گنجشکها
تو را
بیقرار می شوم
+ آنقدر تو را خواب می بینم تا تعبیر شوی....
گـــــاه و بیگــــاه که می شوم
ساعتـــها بی عقربه می شوند..!
+ هنـــوز دستــان بیقرار اندیشه ام خالیست...کویری تر از آنم که می پنداری...!!
از خوابی که تو برایم دید ه ای.!
***
بهار که می شوی
خانه ی خیالم
پر از شکوفه می شود..
***
تندیس می کنم نگاهت را
کنج خیالم
چیزی شبیه شعرهایم ،شبیه تنهایی...!!
***
با نگاهت
بر سرای دلم چنگ می نوازی
ومن
به شوق اینهمه شور می خوانم.!
*......
بی خیال نمی شوم
گنجشک و باران و پاییز را
آخر اینها تمام ِ منند
سهم ممتد ِ تنهایی وسکوتم
میان اینهمه تو را کم دارم ببین.!
***
مدادی تازه می خواهمدوباره می نویسمت
اینبار بدون خط خوردگــی.!
شعری نو می شوی
بی قافیه بی ردیف
و من
به همین دل خوش کرده ام.!
***
گوشهـــایت را می گیری و می روی
غلط هایت را
در باد زمزمه می کنم
بگذار تمام درختان بدانند .!
****
دوست دارم کسره باشم
تا دنباله ی نامت
مرا هم با خودت ببری
نام تو را به دوش کشیدن
همین برای دلم کافیست.!
*بنزین نگاهت را سهمیه بندی نکن
باک دلم خالیست.!
++ خانه ی تنهایی ام به روایت برگ ریز و خزان 2ساله شد..با خاطرات سبز و خاکستری وهمراهی دوستانی که از آغازین با لحظه هایم بودندمهربانیت را فراوان سپاس
ورق می زنم یک به یک روزهای تقویم را
نمی دانم تا تو
چند روز دیگر باقی مانده
باید چند پاییز دیگر را بروم تا برسم
دیگر نه گنجشک می خواهم نه باران
همین که تو را تکرار کنم کافیست
تو....بهار ... انتظار
تو ...بهار...روزگار
تو .......
انگار تمامی ندارد
تو را از بر نمی شوم
نمی رسم.!
طرح لبخندت را روی آسمان نقاشی می کنم با ابرها
دفتر نقاشیم پر شده است از تو و بادبادکهایی که نشانه گذاشتمشان تا
راه را گم نکنی...آخر اینجا دیگر بهار نیست...شکوفه نیست..سمفونــی بیقرار ِ باد است و خزان
من و لحظه هایی به رنگ انتظار
بهانه می گیرم این روزها
بهار را که
به میهمانی تو آمده است
فقط من مانده ام و
پاییز که تمام دارایی من است
لختی بهار
در فنجان لحظه هایم نمی ریزی؟
این چای دیر زمانی ست که
از دهان لحظه هایم افتاده است..!!
خورشید می رود
باچمدانی از غروب...
و یادتوکه
در ته فنجان دلم می کند رسوب...
*خانه ی خیالم را
با سکوت تو بالا برده ام
ظاهرا نوشته ها برای بعضی دوستان خوانا نبود ..امیدوارم بهتر شده باشد
بر سرای خیالت جاگذاشته ام
چه قفل بزرگی دارد اینهمه تنهایی
بازش نمی کنی؟
***
گره می زنم تار و پود یاد تو را
بر دار ِتنهایی ام
آهسته بیا
گلهای قالی همه خوابند!
***
سرد است دست ِ لحظه هایم
اگرچه خورشید عشق ِ تو
پشت قاب ِ پنجره
لبخندی پهن دارد!
***
در رستاخیز برگهـــا
باران غربت مه آلود ِآسمان را
بر عریانی درخت و پاییــــــــز سروده است
چه طعم تلخی دارد
این رویای کبود
*به دنبال ِجمله بزرگتری باید بود ننویس " نقطه سر خط"!
*خیال رفتن را از نگاهم دزدیده ای...می بینی من هنوز ناتمامم!
امروز دلم خواست حوالی کو چه باغهای قدیمی به یاد همه ی گذشته هایی که رنگ خاطره شد، باشم
در امتداد انارهای باغ ِ بالا،برای اندوه ِ شاخه های شکسته ، نسیم را به جرم نوازشی متهم کنم!!! بیایی باهم تا انتهای حرفهایمان راه برویم،تا ته کوچه های کاهگلی ... سمت مبهم یک تنهایی... و خیالم را چون بادبادکی بر آسمان نگاهت پرواز دهم
تو که بر بالا بلند دلم نواخته می شوی نمی دانی چقدر پرواز را آرزو می کنم وآسمان را...
چقدر نگاهت را می شنوم به ضرباهنگ خیالم و تو تعبیر می شوی آنسوترهای بیقراری پاییز.
*بهانه هایت را دوست دارم به شوقی وصف ناپذیر..!
من هنوز مانده ام
در حیاط خلوت آفتاب
باران را
بهانه کرده ای!؟
"پشت پلک پاییز
باران
به شوق
غزلخوانی آخرین برگ
تکرار می شود
و کلاغ بر بلندای تیر چراغ
ترجمان بیقراری باد می شود
بر بیکرانه ی آسمان..."
.......
....
...
گفته بودی:
باران بهانه خوبی نیست...؟!
* خواستم بنویسم که نیستی ...ولی هستی...کاش ...!!!
دور تری ـــ ن نقطه...
جایی میان بودن و شدن...
ضرباهنگی تند و گوش خراش
راوی ِ خیالی از شدن و رفت ـــ ن...
پروانه وار...در امتداد آخری ــ ن شمع...
سرد و مبهم و کب ـــ ود...
در گرگ میش ترین لحظه ی رسی ــ دن
رق ـــص ِ بی امان باد بر شاخه های ِ درختانی عریان
نگاه هایی که مماس می شود ...تا آیینه ای که بود ـــ ن را به تماشاست
شاید آن ــ سوی ِ بیقرار یک دلتنگی
باران یعنی من... من یعنی... ن ـــ گاه...و ن ـــ گاه یعنی... انتظار .... و انتظار یعنی ...تو! به همین سادگی
*کبودینه آسمان را به اجابت ِ تو ...سیر می کند نگاهم،.هس ـــ تی و نمی ـــ بینمت...
تورا بهانه می کنم و می نویسم
چقدر کلمات سر به زیر شده اند
می بینی طنین یاد تو
هنوز هم جاریست
می نویسم تا بیقراریم قرارم شود
نمی دانی چقدر خوب است
وقتی که بیقرارم و از تو می نویسم
*هوایی که می شوی...خیال پرواز رهایت نمیکند...
*باغ کاغذی خاطره شد، این روزها در "برتر ازپرواز "می نویسم
قرارمان بود
آغاز ین ِ ص ــبح
جایی در امتداد ِ آفـــتاب
اما تو
قصیده آمد نت را
ناتمام گذاشته ای
میان سایه عابرانی که
خلوت خیابان رابا موسیقی ِ ستاره ها
دوره کرده اند..
.***
به میهمانی خیا لم دعوت شده ای ...فانوسی ساخته ام از" س ــــ تاره ها"...آواز باران موسیقی جان بخشی که بر حیاط خلوت دلم می بارد......حریره ماه را زمهریری ساخته ام به لطافت رازقی های بیقرار...و شعر موزون نگا هت را بر سرای لاله عباس های توی باغچه سروده ـــ ام....و قاب خسته پنجر ه ای لبریز پیچک را...فراخوانده ام به تماشای این همه بهار... قرار ِ اولمان انتهایِ خیابانی آنسوتر ِ پاییز بود ... ابتدای این بزم خیال انگیز...آغاز سلطنت همیشه بهار ها...رازقی ها...لاله عباسی ها....
باسبدی از خیال خیست بیا ..که عاشقانه باران ...بی بهانه ات را دوست دارم...ص ـــبح بیدار خواهد شد...خورشید خواهد خندید....و ماه را به میهانی ..ما دعوت خواهد کرد...
این ـــبار قصیده نگاهم را قافیه خواهی شد...می دانم...قاصدکها گفته اند...
| Design By : Night Melody |
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم
بیا تا برایت بگویم
چه اندازه تنهایی من بزرگ است
××××
مطالب شخصیست...!!
LinkDump
