اکنونی که دیگر رنگ کودکی برآن نیست

روزها شادی که بی دغدغه بازی می کردیم زمان به دست فراموشی سپرده بودیم

به یاد آن روز برفی که آدم برفی ساختیم

آن روزی که همه باهم به گردش خانوادگی رفته بودیم

به یاد آن روز های سبزی که خاله بازی می کردیم

به یاد آن ساختمانهای زرد و مشکی و قرمز

به یاد آن پارکی که من و خواهرم ودختر همسایه در آن بازی می کردیم

به یا آن چمنی که روبروی خانیمان بود

اما حالا

همه آن کودکان قدیم آدم بزرگی هایی شدند که:

زندگی را جور دیگری می بینند

خواهرم که ازدواج کرد و د رشهر دیگر هم علم می آموزد هم زندگی

وهمه دوستان کودکیم که بعضی ازدواج کردند وبعضی مثل من خاطرا سالهای دانشجویی را پشت سر گذاشته اند یا هنوز مشغولند

کاش اینقدر زود بزرگ نمی شدیم

تا دلمان به حال کودکیمان بسوزد

اینبار از زبان دلتنگی نوشتم